|
БАЛАДЭ ‘Н ДРУМ СПРЕ ЧЕ ГЕВАРА
(Дупэ Мирта Агирре)
— Унде, унде-й кавалерул меу витяз,
Кабальеро фэрэ тямэ ши приханэ?
— Сеньорита, сынт айче, сынт ын рана
Унуй соаре че-мь апуне пе образ.
— Унде-мь ешть ту, кавалеруле че н’ай
Нич приханэ пэмынтянэ ши нич тямэ?
— Сынт ын флоаря кэрей вяца мь-о асямэн,
Ынтр’ун скай сынт, сеньорита, ынтр’ун скай…
— Ши май унде, кавалер немуритор,
Де-ай ажунс пе соарта проприе стэпын?
—Сынт ын спада че-шь кроеште прин хаинь
Друм де тречере ’н дивинул виитор.
—Ай, ши дакэ нич ын спадэ ну те принд,
Ын че алтэ рэзбунаре сэ май фий?
—Поате ’н кынтул, сеньорита, челор вий:
Ын баладэ, романсьеро ши колинд.
— Дар акум, Ернесто, унде-й чел май пур,
Чел май плин де вяцэ динтре кавалерь?
— Е ын фокул партизанилор стрэжерь
Сфышиинд пердяуа спаймей димпрежур…
—Поате пря ешть ту, войникуле, департе,
Роуа зорилор де зиуэ де те плынӂе?
— Пря департе-с нумай пулбере ши сынӂе,
Сынт ын моарте, сеньорита мя, ын моарте…
— Унде ешть, фрумосул меу ындурерат,
Дар пе унде-й тинереця та де мире?
—Ынтр’о нунтэ де албинь, сорбинд потире,
Че дин флоаре песте плай м’ау скутурат…
— Унде ешть ту, чел дин фацэ, тоатэ лумя
Глориос пуртынду-ць нумеле дрепт торцэ?
— Сынт леӂенда изворынд дин гура морций,
Сеньорита, сынт историе де-акума…
—
|
BALADĂ ÎN DRUM SPRE CHE GUEVARA
*(După Mirta Aguirre)*
— Unde, unde-i cavalerul meu viteaz,
Caballero fără teamă și prihană?
— Señorita, sunt aicea, sunt în rană,
Unui soare ce-mi apune pe obraz.
— Unde-mi ești tu, cavalerule ce n-ai
Nici prihană pământeană și nici teamă?
— Sunt în floarea cărei viață mi-o aseamăn,
Într-un scai sunt, señorita, într-un scai…
— Și mai unde, cavaler nemuritor,
De-ai ajuns pe soarta proprie stăpân?
— Sunt în spada ce-și croiește prin haini
Drum de trecere-n divinul viitor.
— Ai, și dacă nici în spadă nu te prind,
În ce altă răzbunare să mai fii?
— Poate-n cântul, señorita, celor vii:
În baladă, romansero și colind.
— Dar acum, Ernesto, unde-i cel mai pur,
Cel mai plin de viață dintre cavaleri?
— E în focul partizanilor străjeri,
Sfâșiind perdeaua spaimei dimprejur…
— Poate prea ești tu, voinicule, departe,
Roua zorilor de zi te plânge?
— Prea departe-s, numai pulbere și sânge,
Sunt în moarte, señorita mea, în moarte…
— Unde ești, frumosul meu îndurerat,
Dar pe unde-i tinerețea ta de mir?
— Într-o nuntă de albine, sorbind potire,
Ce din floare peste plai m-au scuturat…
— Unde ești tu, cel din față, toată lumea
Glorios purtându-ți numele drept torță?
— Sunt legendă izvorând din gura morții,
Señorita, sunt istorie de-acuma…
|
După volumul ”Лут Арс”(1984, pp.64-65)